اين دو چشم عاشقم مهمان توست

گرچه لبريز از غمي درمانده اي

اين نگاهم در پي در مان توست

در ميان ظلمت شبهاي غم

چلچراغ قلب من چشمان توست

در کنارم لحظهااي آسوده باش

همدم دستان من داستان توست

 رویاهایم پشت کدام پلکی که زدم، جا مانده؟ هنوز دلم کابوس های دلهره آور می خواهد.

 ترس گرم. یکی را باید به خاطر این جنایت سرد در حق روزهایم محکوم کنم ولی حیف که شاهدم حرف نمی زند و گریه هم اتهام کسی را ثابت نمی کند. همه مدارک این که روزگاری می خواسته ام کس دیگری باشم، الآن محو شده اند معلوم است که ختم محکمه را اعلام می کنند و صداهای خفه ای که از گلوی من می آید فقط ترحم ناظرانی که صندلی ها را ترک می کنند جلب می کند . ترحم ، تنها چیزی است که یادم است

.

.

.

بقیه در ادامه مطلب......

توی دنیایی که قلبا,هر کدوم یه جا اسیرن

کاش به فکر اونا باشیم که از این زمونه سیرن

اونا که تو عصر آهن,تشنه’ یه جرعه یادن

کاش که دست کم نگیریم,اینجور آدما زیادن

نذاریم که تو چشاشون بشینه دونه’اشکی

اونا فانوسن وخاموش,آره فانوسای مشکی

دنیاشون شاید یه شهره,خالی از قهرو دورنگی

توی سینشون یه قلبه جای این دلای سنگی

چهرشون شاید به ظاهر مث دیگران نباشه

اما نور مهربونی,توی شهرشون میپاشه

توی این عصر پر از درد,خیلی آدما یه دنیان

خیلیا تو جمع دنیا,بی قرار و تک وتنهان

زیر سایه’ سلامت,هواشونو داشته باشیم

توی جمع بی قرارا,عطر خوشبختی بپاشیم

این ترانه یه اشارس به دلای خواب و بیدار

که به یاد اونا باشیم,همه به امید دیدار

غم تنهایی رو باید از نگاهشون بخونیم

خدا خیلی مهربونه,اگه ما بنده’ اونیم