باز در کلبه ی عشق عکس تو مرا ابری کرد.عکس تو خنده به لب داشت ولی اشک چشم مرا جاری کرد

من بی‌تو یک بوسه ی فراموش شده ام؛ یک شعر پر از غلط؛ یک پرنده ی بی‌آسمان؛ یک نسیم سرگردان؛ یک رویای نا تمام

آتشی که عشق روشن می کند بسیار بیشتر از سردی و خاموشی‌ای است که تنفر به بار می آورد
و من هرگز نمی توانم کسی را که به او لبخند نزده‌ام از ته دل دوست داشته باشم

--- روز ولنتاین مصادف با 25 بهمن ماه ( 14 فوریه ) است که روز عشق و محبت نامیده شده و در این روز دخترها و پسرها به همدیگر هدیه میدهند تا عشق و علاقه خود را به یکدیگر به نحوی ابراز کنند… هدایای این روز معمولا آب نباتهای فانتزی(البته منظور همون کاکائو بوده به خاطر اینکه تهاجم فرهنگی نشه به جای واژه نامانوس کاکائو از آبنبات استفاده شده)، کارتهای نقاشی شده( این هم همون کارت پستال بوده)، طلا جواهرات سنگهای قیمتی عروسکهایی به شکل قلب و خرسهای کوچک و این قبیل کادوهاست… این هدایا فقط بین جوانها رد و بدل نمی شود بلکه در سرتاسر دنیا، انسانها این هدایا را به کسانی که دوستشان دارند، اعضای فامیل و … هدیه می دهند تا محبت خود را نسبت به آنها ابراز کنند (البته به غیر از ایران که همه در موقع مرگ هم فقط به فکر همدیگر می افتند)
.:ادامــه مـطــلــب:.

منتظرت هستم.. زيرا مي دانم تو به سوي من باز خواهي گشت .

مجبورم نکن بگم به تو هیچ حسی ندارم آخه این دروغه امـا دیـگه چـاره ای ندارم باز دوباره تنــهایـــــی و شــب و سـکوتت بـاز دوبــــــاره یـــاد تــــو و غـــم نبـــودت باز دوباره بهت می گم تنهام گــــذاشتی رفتی و این بغض و توی صدام گذاشتی مـی خوام بهــت بگم پیشم بمون امـــــا نــمی شه مـــی خوام بهـــت بگم نرو ، نرو مگه چی می شه بعد تو پرســـه می زنم شبای ســــردو خســته رو تــــو رفتی و مـــنو حســـت کشـــته ، گفــتم نـــرو

من تو را به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از دور، در خشم، در مهرباني،
در دلتنگي، در خستگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.من تو را به کسي هديه مي دهم که راز معصوميت گل مريم و تمام سخاوت هاي
عاشقانه اين دل معصوم دريايي را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي
کوچک، برايش يک خاطره باشد.او بايد از نگاه سبز تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن
دلي که من برايش مي ميرم، سرد و باراني است.اي.... ،اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد
از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد.همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد؛
ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است؟آيا او بيشتر از
من براي تو گريسته است؟؟ نه... هرگز...هرگز
ولي، تو در عين ناباوري، او را برگزيدي...مي دانم... من دير رسيدم...خيلي دير...خيلي...يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برايت تنگ مي شود.روزهايي که تو را نمي بينم، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فاصله بين
من و تو،...هر روز به خود مي گويم کاش شيشه عمر غرورم را شکسته بودم
کاش به تو مي گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد...

در آغوشم بگیر بگذار برای آخرین بار گرمی دستت را حس كنم و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز كنم نگاهم كن و التماسم را در چشمانم بخوان قلبم به پایت افتاده است نرو لرزش دستانم و سستی قدمهایم را نظاره كن تنها تو را می خواهم بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم و بگذار دوباره در آغوشت به خواب روم نرو..... نگذار دوباره تنها شوم.... نرو..

هنوز حرف هایم تمام نشده کلمات در دهانم ماسیده و.... هنگام خداحافظی است حرفهای نگفته را زیر زبانم مزه مزه می کنم و به سختی همه شان را فرو میدهم یک لیوان آب شاید کمکم کند تا احساس خفگی رهایم کند لبخند میزنم می بوسمت و کلمه خدانگهدار را آرام هجی می کنم هربارو هربار...این قصه تکراری را مرور می کنم و پشت تمام پنجره های باران خورده رفتنت را به نظاره می نشینم و با لبی خاموش لیوان های آب را پشت سر هم فرو میدهم برای قورت دادن تمام کلماتی که نوک زبانم بودو مجال نیافتم به گوشت برسانم!! باز تصویر کودکی های از دست رفته پیش چشمانم می رقصد و ناگهان چقدر دلم برای روزهای سرخوشی تنگ می شود صدای پای کودکی هایم در گوشم میپیچد صدای قهقهه های بی تعارف صدای پاهای کوچکم که دنبال قدم های باد می دویدم و صدای هق هق گریه هایم وقتی دل نازکم از چیزی می گرفت به اندازه همه روزهای زندگی ام دلتنگ خانه مادربزرگ هستم و شیطنت های بی بهانه رقصیدن با شعرهای من درآوردی قایم باشک پشت درختان و گاز زدن به هندوانه هایی که دستان مهربان مادربزرگ برایم قاچ کرده بود دلم برای روزهایی که شکستن نوک مدادم بزرگترین غمم بود تنگ شده... دلم تمام آن دغدغه های خوش کودکی را می خواهد و دل خوشی های ساده رنگارنگ چقدر از آن روزها گذشته نمی دانم فقط می دانم دلم میخواهد یک بار دیگر در همان حیاط خانه مادربزرگ بایستم و همه خاطرات رنگ ورو رفته را مرور کنم شاید گوشه ای از روح من در آن حیاط هنگام قایم باشک گم شده باشد! هنوز هم حرفهای نگفته دارم....و چه فایده؟ حیف که مادربزرگ دوباره برنمیگردد حیف که روح من پریشان است حیف که ثانیه ها به عقب برنمیگردند حیف که مجالی نیست.... حیف که کسی مرا درک نمیکند... حیف که تو زود رفتی وتنهایی باز هم تنها شد حیف که همه چیز گذشت... به همین راحتی

دیر زمانیست که دیگر حرفهایم رو به تمامی گذاشته و از عاشقی جز تکرار را به خاطر نمی آورم!
وای بر من که نتوانسته ام همچنان گرم بمانم. چه بر سرم آمده؟ چه آسان و سهل عشق خود را می آزارم.
خدایا ابتدای جادۀ عاشقی کمکم بودی. شاید این از آزمایش های عاشقان است!
کمکم کن همچنان استوار گام هایم را بردارم.
مگر نه اینکه مرا رهنمایش گرداندی؟ حال چه به رخم میکشی؟ گام های خسته ام را؟
نمی بینی که به عشقش پاهای برهنه ام زخم گشته و عجب زخم شیرینی ست.
وای بر من که از عشق می رنجم. وای بر من که می رنجانم و زخم میزنم. و وای بر من اگر این گونه ادامه دهم.